Gewoon van die dagen

Het is crisis, iedereen spreekt over het lenen van geld, niet rond kunnen komen en de eindjes aan elkaar knopen. Terwijl we van het Kerstmaal bij moeten komen, halen we de schappen alvast leeg. Het is tijd voor vuurwerk en ik snap het niet meer zo goed.

Gewoon van die dagen

Gewoon van die dagen

Zo zou ik mijn morgen samen kunnen vatten, al met al. Het geklaag van 2014 galmt nog wat na. Het gezeur over de politiek, de ruk naar rechts en alle gesprekken over geld en het niet meer rond kunnen krijgen, ik heb er niets van gemerkt met de Kerst. Overal waren de tafels vol en nu ik dit schrijf, ontploft buiten de wereld dankzij alle vuurpijlen en ander vuurwerk. Het is niet zozeer de crisis of de politiek die ons de das omdoet, het zijn onze wensen, de lat die we steeds hoger gelegd hebben en die we nu zelf niet eens meer kunnen zien.

Een stap terug

Is het geen goed moment om een stapje terug te doen en als goede voornemen op te stellen dat we volgend jaar in minstens de helft van de gevallen eens de schuld aan onszelf geven? Gewoon even een beetje ontnuchtering, even een pas op de plaats maken. Dan weten we alvast zeker dat 2015 in ieder geval een stuk leuker zal gaan worden voor de meeste mensen.